In 2003 schreef Tom Junod er een uitgebreid artikel over in Esquire. Over de zoektocht naar de man op de foto, waarbij eerst aan iemand werd gedacht die het later niet bleek te zijn. Met alle gevolgen vandien. Zijn familie vond de gedachte dat hun vader en echtgenoot zijn pogingen tot overleven zou hebben gestaakt onverdraagzaam. De opluchting was groot, toen nader onderzoek uitwees dat hij de Falling man niet was geweest; hij was geen jumper.

Ook andere verslagen van de gebeurtenissen zijn gekuisd. De prachtige documentaire 9/11, die de Franse broers Jules and Gedeon Naudet maakten rond het WTC - de twee waren toevallig een film aan het maken over de brandweermannen daar, toen de aanslag plaatsvond - maakte vooral indruk door het geluid van de neerploffende lichamen. Niet te zien, wel te horen. Niet hoorbaar, zo schrijft Junod, is de afschrikwekkende snelheid waarmee de lichamen vielen. Weggemonteerd.

Eric Fischl - Tumbling Woman (2002)

Wat laat je zien, wat niet? Ook kunstenaar Eric Fischl werd met die vraag geconfronteerd toen zijn beeld Tumbling Woman in 2002 op groot protest stuitte. Na een week besloot Rockefeller Center het beeld voortijdig te verwijderen. Het was 'te vroeg' om dergelijke confronterende beelden te laten zien. Een jaar later keek Fischl er op terug in een opiniestuk in de New York Times. Hij schrijft daarin:

"As an artist and an American, one question still preoccupies me: if we cannot face what happened, how can we move past it?"

De Jumpers, het waren er waarschijnlijk honderden, horen net zo bij 11 september 2001 als de inslagen van de vliegtuigen op de Twin Towers. Een moeder die met haar dochtertje ter plekke was, probeerde het leed te verzachten:

"Maybe they're just birds, honey."

Dankzij mensen als Drew en Fischl kan dat dochtertje zelf zien wat er werkelijk heeft plaatsgevonden.