Ehm... toen wij de eerste keer Spikey gingen bezichtigen in het dierenasiel nam zijn verzorger ons mee door het doolhof van blaffende honden en daar troffen wij aan... Spikey. Een Jack Russell. Pittig beestje zo te zien. Maar dat was niet de Spikey die wij kwamen opzoeken.
Heeft iemand zijn dossier soms verwisseld? Want de Spike waar wij ons oog op hadden laten vallen en die inmiddels bijna een week hier woont, is rustig, negeert de kat en de fretten, is elke avond helemaal blij als Bubi en R. thuiskomen, laat zich zonder protest kammen en borstelen, slaapt aan mijn voeten, apporteert ballen en loopt naast de fiets of hij niets anders gewend is, eet tegelijk met en naast Bubi zonder enige woef of waf, en komt constant bij ons voor aandacht en aaien en knuffels. Hij eet zelfs zijn prednison-pillen zonder problemen (ok, een beetje smeerkaas helpt).

Wat hebben wij een mazzel met dit hondje! We vragen ons alleen een beetje ongerust af wie er nou met die wolf in schaapskleren zit opgezadeld...