Neo is gegroeid, mede dankzij het voer dat eigenlijk bedoeld is voor zieke katten die moeten aansterken. Hij is nu bijna zo groot als Morpheus, maar zal nooit even groot worden want Morphie is pas gecastreerd toen hij anderhalf was, terwijl wij elke dag hoopvol voelen of Neo z'n balletjes al zijn ingedaald zodat we die er meteen weer uit kunnen laten halen. Tot nog toe niets, helaas. Het helpt ook niet dat we niet precies weten waar we moeten zoeken - bij z'n anus tussen z'n benen of bij z'n piemel op z'n buik? Time will tell. In elk geval, als er nu opeens een staart onder de bank verdwijnt, dan moeten we onder de bank gaan kijken of het Morphie of Neo was die tussen onze benen heenschoot.

Als het verdwijnen van de staart onder de bank gepaard gaat met gerinkel, geratel, geritsel of ander geluid is het altijd Neo, want die sleept de hele tijd met van alles heen en weer. Wat wij in de prullenmand gooien, haalt hij er met eindeloos geduld en veel wilskracht één voor één weer uit. De prullenbak is nogal hoog, steil en glad, dus hoe hij het voor elkaar krijgt om daar met hele telefoonstekkers weer uit te komen is mij een raadsel. Gummetjes vindt hij ook geweldig, met als gevolg dat we nu alle gummetjes voor onze nono- en cryptogrammen kwijt zijn. Niet handig.
Neo heeft op de een of andere manier wel Morpheus zindelijk gekregen, terwijl Morpheus van Neo vooral een *lief* fretje maakt en geen ADHD-glibberpaling. Op de kinderboerderij, waar ze elke woensdag mee naartoe gaan, zijn ze altijd verbaasd dat de kleine Neo zo lief is, en relatief rustig, en dat hij niet bijt. Dat hij niet bijt komt voornamelijk omdat iedereen op de kinderboerderij schoenen aanheeft, want Neo is vooral geïnteresseerd in tenen. Maar dat zeg ik er op de KB niet bij, natuurlijk.

Morpheus is, na de eerste opwinding van een nieuw speelmaatje, teruggezakt naar zijn eigen nogal lethargische manier van de dag doorbrengen. 's Morgens wil hij nog wel eens gekke dansjes doen (met vier poten tegelijk omhoog én achteruit, terwijl hij keffende geluidjes maakt) maar voor de rest is het vooral een slaapbeest. Neo kan 'm in z'n oren bijten of bovenop hem zo'n zelfde dansje uitvoeren, als Morphie eenmaal in z'n hangmat ligt komt hij er voor niks of niemand meer uit. Na een tijdje legt Neo zich daar meestal mokkend bij neer - letterlijk. In dezelfde hangmat, waar ze allang niet meer met z'n tweeën inpassen. Eén grote gordiaanse knoop van fretten die ook nog eens overal over het hangmatje uitpuilen.
Fretten maken trouwens allerlei geluiden, wisten jullie dat, lieve lezertjes? Ze kunnen, zoals eerder genoemd, keffen. Ze kunnen ook mokken - in de zin van dat ze 'mok-mok-mok-mok' zeggen. Ze kunnen een blazend geluid maken, als een kat, maar het is lang niet altijd dreigend bedoeld. Ze kunnen piepen als een rat (vooral als je ze in hun oor knijpt, wat wij doen als ze ons bijten - ze piepen dus niet vaak) en vanmorgen hoorde ik er zelfs eentje 'woef' zeggen. Ze kunnen zuchten en steunen van alle zware arbeid die ze verrichten, en ook héél tevreden zen-diep uitademen als ze in onze armen liggen en in slaap vallen.

Wandelingen met fretten zijn één grote sociale aangelegenheid. Je hebt mensen die 'hu, ratten!' roepen en opzij deinzen, je hebt mensen die geen idee hebben wat je eigenlijk aan de lijn hebt, en er zijn mensen (vooral kinderen) die voor ze vallen als een blok en ze willen aaien en knuffelen. In de trein (eerste klas) is het helemaal geinig om de heren in pak te zien terwijl ze vooral proberen níet naar de fretjes te kijken, die in de prullenbak scharrelen, proberen of ze een gat kunnen graven in de zitting, of op het tafeltje voor het raam naar buiten gaan zitten kijken. Arme Bubi (R.'s Berner Sennenhond) - als R. vroeger met hem ging wandelen kreeg hij alle aandacht, omdat hij zo groot en lief en knuffelig is, maar tegen twee fretjes kan hij niet op... dan is hij 'gewoon' maar een hond...

Bovenstaande foto is gemaakt tijdens zo'n wandeling, of eigenlijk de onderbreking ervan op een terras. Neo en Morpheus hadden hun korte pootjes helemaal stukgelopen en waren doodmoe, ze kropen dan ook meteen in mijn tas toen we even op een terrasje gingen zitten. Kijk, en dát is nou wel weer heel handig - want dat kan zomaar, in een tas, als ze moe zijn. 36 kilo Bubi aan je schouder lijkt me een stuk minder geslaagd.
Hebben ze ook nog nadelen? Ja. Je kunt ze niet een dagje alleen laten (wij doen het wel eens, omdat ze met z'n tweeën zijn, maar moeten dan van te voren heel goed nadenken over alles wat verplaatsbaar en onderpoepbaar is). En hoewel ze grotendeels zindelijk zijn, gebeurt er nog wel eens een ongelukje - zeker nu Neo de pubertijd ingaat. En je wilt niet weten hoe erg frettenpoep stinkt. Ik loop de hele dag met plastic zakjes alle bakken na om de poep eruit te halen, want anders is het niet uit te houden. Kan niet zeggen dat dat mijn favo huishoudelijke taak is. Maar goed, dan zie je ze weer oefenen voor de Olympische spelen van 2008 (we gaan ze inschrijven voor worstelen en hoogspringen) of ze denderen weer ergens slapstick-stijl vanaf (die beesten zijn van rubber, niks schijnt ze te deren) en dan is het het poepscheppen weer dubbel en dwars waard.