Bij de omzetting van Gemm naar Movable Type verdween bijna de volgende reactie van Leo, geplaatst op 22 mei 2003:

Ik leer uit de bijdrage dat prof. Gine Elsner ook opgemerkt heeft wat anderen al eerder waargenomen en in kaart gebracht hebben. Mooi zo, gooi het maar op de hoop zeg ik dan, want het fenomeen zelf is al van in de dertiger jaren bekend. Toen luidde het in zijn algemeenheid: knellende kleding is ongezond. Bedoeld werd alle kleding die als je ze uittrekt, sporen nalaat op het lichaam, en dat ging van weinig ernstige lichte indrukken tot zeer ernstige rode striemen waar het lichaam vele uren voor nodig heeft om ze weer weggewerkt te krijgen. Onze kledinggewoonten zijn intussen letterlijk en figuurlijk veel losser geworden: gedurende de laatste halve eeuw zijn vrouwen er behoorlijk goed in geslaagd zich los te wurmen uit hun keurslijf. De beha is daarvan een laatste overblijfsel. De impakt daarvan zal ook wel heel wat minder zijn dan de spullen die voor een wespentaille moesten zorgen, maar de striemen kan je nog steeds waarnemen. Het fenomeen staat nog steeds overeind: limfoedeem heet dat.

Ik heb weet van volgende meetbare gegevens:

1. Het eerste deel van het limfeverhaal: verminderde stroming van het limfevocht door druk op de huid die variëert van 127 tot 1700 mmWK (in funktie van de plaats, de cupmaat en de aard van de beha) versus 44 (begin van de weerstand) tot 220 mmWK (afsnoering) voor de interne druk.

2. Het tweede deel van het lymfeverhaal: 10 tot 15 keer tragere stroming van het limfevocht door verminderen van de bewegingsvrijheid van de borsten en gelijk het pompeffekt daarvan. Limfevocht wordt met name niet rondgepompt door zoiets als het hart, het wordt voortgeduwd door allerlei soorten beweging van het omliggende weefsel. Op dat laatste steunen behandelingen met massage.

3. Langdurige tot permanente weefselverhitting door het “inpakken” (hypertermie van 0.5°C). Dit verstoort de homonale kringloop.

4. Verlaging van de melatoninespiegel met 60% door druk op de huid. Dit hormoon helpt als middel ter voorkoming en behandeling van borstkanker.

Ik waag me op geen enkele manier aan een suggestie, laat staan een oordeel over wie er nu gelijk heeft en wie niet. Voor hetzelfde geld dragen ze allemaal een stukje bij en gaat het om een kombinatie of opeenstapeling of kettingreaktie van effekten.

Overigens beweert niemand in dit verband een aktieve oorzaak van borstkanker gevonden te hebben. Als aktieve oorzaken worden andere schuldigen aangewezen zoals X-stralenmammografie (reden waarom die verdrongen wordt door infraroodfotografie, echografie en bloedonderzoek), mutagene en carcinogene stoffen (er zijn er nu zowat 25 bekend en bewezen), cysten (een bewezen effekt van beha’s) die slecht of niet behandeld werden wegens beschouwd als “goedaardig ongemak”, erfelijkheid, en meer van dat fraais. Dat is allemaal goed gedokumenteerd. Wat wél beweerd wordt is dat er een passieve verantwoordelijke gevonden is die schuld draagt door bemoeilijking van de normale werking van het lichaam: afvoer van toxines, koel houden van de borsten, lichaamseigen verdedigingshormoon.